موتورهای فایرپاور نخستین موتورهای V8 کرایسلر بودند که در پاییز سال 1950 و به عنوان مدل 1951 معرفی شدند. در این موتورها از محفظه ی احتراق با طراحی نیم کره استفاده می شد. به همین دلیل بعضی اشخاص، از موتورهای فایرپاور به عنوان نمونه های اولیه انجین HEMI  و یا نسل اول موتورهای HEMI نام می برند. سری فایرپاور در سال 1959 جای خود را به خانواده موتورهای RB داد. تولید این انجینها در نهایت به ساخت انجین افسانه ای 426 HEMI در سال 1964 ختم شد.

کرایسلر، دوج و DeSoto همگی نمونه های منحصر به فردی از انجین فایرپاور را طراحی و تولید کردند که تقریبا در هیچ قسمتی با هم شباهت ندارند. تنها، کمپانی پلیموث بود که استفاده از موتورهای Poly-head را ترجیح داد و تا سال 1964 هیچ پلیموثی از انجین HEMI استفاده نمی کرد.

انجینهای کرایسلر و امپریال

همانطور که گفته شد انجینهای فایرپاور، اولین نمونه از انجینهای HEMI تولیدی توسط کرایسلر بودند. این موتورها دارای بیشترین فاصله ی مرکز سیلندرها از یکدیگر به میزان 4.5625 اینچ (115.9 میلیمتر) از یکدیگر بودند(به جز انجینهای خانواده ی B/RB)

301

این انجین تنها در سال 1955 و برای جایگزینی با انجین 6 سیلندر خطی به حجم 265 اینچ و با طراحی سر تخت تولید شد. این انجین از اتاقک احتراق با طراحی چند  نیمکره ای (polyspherycal) بهره می برد و در سال بعد انجین 331 جانشین ان شد.

331

طراحی تمامی انجینهای فایرپاور به صورتی بود که میزان قطر داخلی سیلندر بیشتر از کورس پیستون (oversquare) بود. قطر سیلندر انجین 331 به میزان 3.8125 اینچ (97 میلیمتر) و کورس ان 3.625 اینچ (92 میلیمتر) بود که حجم کلی موتور را به 331 اینچ مکعب یا 5.4 لیتر می رساند. اکثر این انجینها از کاربراتور دو دهانه استفاده می کردند و در استاندارد Gross 180 اسب بخار قدرت تولید می کردند. البته یک نمونه ی ویژه از این انجین در سال 1955 و در کرایسلر 300 مورد استفاده قرار گرفت که از دو کاربراتور چهاردهانه WCFB استفاده می کرد و تا سال 1951 تولید شد. این انجین به خوبی با نمونه های 303 اینچی الدزمبیل و 331 OHV تولیدی کادیلاک رقابت می کرد. از این موتور در خودروهای زیر استفاده شده است.

1951-55 کرایسلر نیویورکر

1951-54 کرایسلر امپریال و 1955 امپریال (امپریال از سال 1955 به عنوان یک برند جداگانه شناخته می شد.)

1951 کرایسلر ساراتوگا (اپشنال)

1952 کرایسلر ساراتوگا کلاب کوپه (اپشنال)

1952 کرایسلر امپریال Parade Phaeton

1955 کرایسلر 300 (این مدل باید در خانواده ی A قرار بگیرد اما نامگذاری با حروف از سال 1956 اغاز شد)

انجین 331 همچنین در کرایسلر air raid siren به کار رفته است که از این دستگاه جهت تولید صدای اژیر خطر استفاده می شده است.

354

این انجین به حجم 5.8 لیتر، در سال 1956 تولید شد. میزان قطر سیلندر ان 3.9375 اینچ (100 میلیمتر) و کورس پیستون ان 3.625 اینچ (92 میلیمتر) بود. از این موتور در کرایسلر نیویورکر، امپریال Custom و کراون و کرایسلر 300B استفاده شد. کمپانی دوج یک مدل اصلاح شده از این انجین را در وانت D-501 1957 استفاده کرد که 340 اسب بخار قدرت داشت. البته یک نمونه ی تقویت شده به قدرت 355 اسب بخار نیز وجود داشت که این انجین را به نخستین V8 تولیدی در ایالات متحده تبدیل کرد که به ازای هر اینچ مکعب حجم موتور یک اسب بخار تولید می کرد.

392

این انجین به حجم 6.4 لیتر دارای قطر سیلندر به میزان 4.00 اینچ (102 میلیمتر) و  کورس پیستون 3.906 اینچ (99 میلیمتر) بود. در این مدل ارتفاع سطح بلوک سیلندر به میزان 1.2 اینچ بیشتر از مدلهای قبلی بود به خاطر بلندتر بودن سطح بلوک، سرسیلندرها عریض تر شدند تا منیفولدهای به کار رفته در مدلهای قبلی در بلوک جدید قابل استفاده باشند. از این انجین در خودروهای نیویورکر 1957-1958، کرایسلر 300C 1957، کرایسلر 300D 1958 و امپریال 1957-1958 (تمام مدلها) استفاده شد. همچنین بسیاری از خودروهای درگستر اواخر دهه ی 50 و اوایل دهه ی 60 از این موتور استفاده می کردند.

DeSoto

انجینهای HEMI ساخت دسوتو Fire Dome نامیده می شدند. فاصله ی مرکز سیلندرها به میزان 4.3125 اینچ (109.5 میلیمتر) از نمونه های ساخت کرایسلر کمتر ولی از مدلهای ساخت دوج بیشتر بود.

276

در سال 1952 کمپانی DeSoto ورژن مخصوص به خود از سری انجینهای فایرپاور را معرفی کرد. این انجین حجمی معادل 4.5 لیتر و قدرتی برابر 160 اسب بخار (119 کیلووات) داشت. این موتور بسیار پرفروش بود. تا سال 1955 که سال جایگزینی ان با مدل جدیدتر بود، بیش از 50000 دستگاه بر روی خودروهای DeSoto نصب شده و به فروش رسید. قطر سیلندر 3.625 اینچ (92 میلیمتر) و کورس پیستون 3.344 اینچ (85 میلیمتر) بود.

291

با افزایش قطر انجین 276 به 3.72 اینچ (94 میلیمتر) حجم ان در سال 1955 به 291 اینچ مکعب (4.8 لیتر) افزایش یافت.

330

حجم انجین DeSoto برای سال 1956 به 330 اینچ مکعب (5.4 لیتر) افزایش یافت. میزان قطر سیلندر همانند مدل 291 بود ولی کورس پیستون افزایش یافته و  به 3.8 اینچ (97 میلیمتر) رسیده بود. این بار از بلوک سیلندر با ارتفاع بلندتر استفاده شده بود. DeSoto Adventurer از پرقدرت ترین خودروهای تولیدی DeSoto و همرده ی کرایسلر 300 بود که از این موتور مجهز به دو کاربراتور چهاردهانه کارتر WFCB استفاده می کرد.

341

حجم موتور برای مدلهای تولیدی 1956 و 1957 بار دیگر افزایش یافت و به 341 اینچ مکعب (5.6 لیتر) رسید. قطر سیلندر 3.78 اینچ (96 میلیمتر) بوده ولی کورس پیستون همان عدد 3.8 اینچ (97 میلیمتر) باقی ماند. از این موتور بار دیگر در DeSoto Adventurer استفاده شد که به کمک  کاربراتورهای چهاردهانه ی WFCB 343 اسب بخار قدرت تولید می کرد که نسبت اسب بخار به اینچ مکعب در ان از عدد 1 نیز فراتر رفته بود.

345

بزرگترین انجین DeSoto در سال 1957، انجین 345 اینچی (5.7 لیتری) بود که از قطر سیلندر و کورس پیستون برابر به میزان 3.8 اینچ (97 میلیمتر) بهره می برد. قدرت این مدل به کمک کاربراتورهای WFCB به 345 اسب بخار می رسید.

Dodge

موتورهای HEMI ساخت دوج، Red Ram نام داشتند. این انجینها دارای کمترین فاصله ی مرکز سیلندرها از یکدیگر به میزان 4.1875 اینچ (106.4 میلیمتر) در خانواده ی HEMI بودند.

(انجینهای HEMI ساخت دوج در دهه ی 50 از بالانسر مناسبی بهره نمی بردند. تنها یک توپی بر روی پولی میل لنگ به کمک یک پیچ و واشر نصب شده بود. این قطعه بسیار سبک بود و قابلیت جذب و هماهنگ سازی ان در حد صفر بود. انجینهای اولیه ی HEMI دوج، بدون هیچ دلیل قانع کننده ای دچار شکستگی میل لنگ می شدند. توصیه شده است که در صورت بازسازی یک انجین HEMI یا polyspherycal متعلق به دهه ی 50، میل لنگ با دقت هرچه تمامتر مورد تست مگنافلاکس(تست غیر مخرب) قرار گیرد تا هرگونه ترک یا ایراد در ان مشخص گردد و نیز یک بالانسر افترمارکت نیز خریداری و مورد استفاده قرار گیرد. علیرغم این مسائل انجینهای دوج به خاطر وزن کمتر و نیز ابعاد کوچکترشان همواره نسبت به انجینهای کرایسلر و DeSoto ارجحیت دارند. این انجینها در حجمهای کمتر از 325 اینچ مکعب و بدون هیچ گونه وزنه ی بالانس عملکرد خوبی از خود نشان داده اند در حالی که برداشتن این قطعه از هر موتور مدرنی، باعث تخریب میل لنگ در مدت زمان کوتاهی خواهد شد.تمامی انجینهای کرایسلر، فایرپاور و Fire Dome به طور استاندارد مجهز به بالانسر هستند.)

241

دوج انجین 241 (3.9 لیتر) خود را در سال 1953 به بازار معرفی کرد. قطر سیلندر 3.4375 اینچ (92 میلیمتر) و کورس پیستون ان 3.25 اینچ (83 میلیمتر) بوده و تنها 140 اسب بخار تولید می کرد. 241های تولیدی 1955 از سرسیلندرهای Polyspherycal بهره می بردند.

270

انجین 270 دوج، 268 اینچ مکعب (4.4 لیتر) حجم داشته و در سالهای 1955 و 1956 در خودروهای لوکس دوج از ان استفاده می شد. قطر سیلندر و کورس پیستون ان به ترتیب 3.625 اینچ (92 میلیمتر) و 3.25 اینچ (83 میلیمتر) می باشد.

315

در سال 1956 دوج حجم موتور را به کمک افزایش ارتفاع بلوک سیلندر و افزایش کورس پیستون به عدد 3.8 اینچ (97 میلیمتر) به 315 اینچ مکعب (5.2 لیتر) رساند.

325

در سالهای 1957 و 1958 کمپانی دوج حجم این موتور را به 325 اینچ مکعب (5.3 لیتر) افزایش داد. قطر سیلندر و کورس پیستون نیز 3.6875 اینچ (94 میلیمتر) و 3.8 اینچ (97 میلیمتر) بودند.

 برگرفته از wikipedia